เริ่มต้นที่...

ที่ต้องกล่าวคำว่า

" สวัสดีปีใหม่ค่ะ "

ดูเหมือนต้องจะบอกช้าไปแค่สี่วันเท่านั้นเอง ('.")

จริงๆตั้งใจว่าจะอัพไดอารี่ให้ทันวันปีใหม่จ้ะ

แต่ว่าขึ้นเวรติดต่อกันทุกวันเลย

กว่าจะอัพได้ก็เลยมาเป็นวันนี้

และดูเหมือนไดอารี่เล่มนี้จะกลายเป็นไดอารี่

ที่อัพเฉพาะช่วงเทศกาลไปเสียแล้ว ^^"

ไม่ได้คุยผ่านทางไดอารี่ตั้งนาน

บางทีก็เขิน...

^^

ตั้งใจว่าจะเล่าให้ฟังว่า 1 ปีที่ผ่านไป

ทำอะไรไปบ้าง

แต่นั่งนึกไปนึกมา  ไหงมีแต่ภาพว่ากำลังทำงานนะ

เฮ่อๆ เป็นงั้นไปเนอะ

ในช่วง 1 ปีที่ผ่านไปนี้ สิ่งนึงที่ยังคงที่ก็คือ

ต้องยังทำงาน ขึ้นเวร และเขียนงานเอกสารไปด้วยตลอดเลยจ้ะ

มีบางครั้งที่เหนื่อยและแอบงอแงกับตัวเองไปบ้างเหมือนกัน

แต่พอตั้งสติดีๆ

และให้เวลาตัวเองพักบ้างเท่าที่พอจะมีเวลา

ก็ทำให้กลับขึ้นมาฮึดทำงานแบบบ้าพลังไปได้เป็นช่วงๆจ้ะ

(มีแอบงอแงอยู่บ้างเป็นระยะๆ :P)

กับ 1 ปีที่ผ่านไป

มีหลายเรื่องที่เปลี่ยนแปลง

อย่างแรก คือ มุมมองความคิดของตัวเอง

งานอดิเรกที่ให้ความสนใจก็เปลี่ยนไป

ต้องสังเกตตัวเองจากหนังสือบนชั้นหนังสือน่ะจ้ะ

แนวหนังสือปีนี้เปลี่ยนแนวไปจากปีที่ผ่านมา

จากเคยอ่านหนังสืออ่านเล่นแบบหวานเย็น

ตอนนี้เริ่มอ่านสารคดี - ท่องเที่ยวมากขึ้น

นัยว่าไม่ได้เที่ยว อ่านเอาก็ยังดี

ตอนนี้หลับตาแทบเห็นแผนที่เมืองแล้ว

(ฮะๆอันนี้โม้จ้ะ ไม่จริงหรอก :P)

ต้องได้มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ชอบบ้างเท่าที่เวลาพอจะมี

ว่างหน่อยก็จะถือกล้องไปถ่ายรูปนั่นนี่

หลายรูปเวลามาย้อนดู...ก็จำได้แม้กลิ่นของฤดูกาลในวันนั้น

ความรู้สึก ความอ่อนหวาน ของความคิดในช่วงวันเวลาเหล่านั้น

เหมือนจางไปจากใจในบางช่วง

แต่ไม่เคยลืมว่า "เคยมีอยู่"

วันนึงในปลายฝนต้นหนาว

ต้นไม้ไม่ไกลห้อง

ผลิดอกสีเหลืองสะพรั่งทั้งต้น

สวยสดใสจนอดไม่ได้ที่จะคว้ากล้องไปเก็บภาพไว้

แล้วแค่เพียงวันรุ่งขึ้น

ดอกไม้สวยก็ทิ้งก้านทอดพรมบนพื้นดินเสียแล้ว

มันทำให้ต้องรู้สึกว่า

ต้องดีใจจังที่เก็บภาพไว้ได้ทัน

แล้วก็เหมือนกับมีบางอย่างบอกกับหัวใจว่า

เราไม่เคยห้ามให้บางความเปลี่ยนแปลงหยุดนิ่งลงได้

สิ่งที่เราทำได้ ก็คือ

เก็บบางความงดงามไว้ในหัวใจเราเท่านั้น

นั่นคือสิ่งเดียวที่จะยังคงอยู่เสมอ

ตั้งแต่วันนั้นต้องก็เลยตั้งใจถ่ายรูปใหญ่เลย ^^

กลับมาเล่าเรื่องราวใน 1 ปีกันต่อดีกว่าเนาะ

ก่อนที่ต้องจะพาไปไกลกว่านี้ ^^

1 ปีนี้มีทริปใหญ่ในหัวใจอยู่ 2 ทริปค่ะ

ทริปแรกคือได้ไปบริจาคของที่มูลนิธิเด็ก

ต้องมีความสุขได้ได้พูดคุยและเล่นกับเด็กๆ

ความสดใสไร้เดียงสาในแววตาของเด็ก

เหมือนช่วยเติมพลังให้กับผู้ใหญ่อย่างเราได้

แต่ในอีกมุมหนึ่งของหัวใจ

ความอ่อนใสในแววตาคู่นั้น

ก็ทำให้ต้องรู้สึกใจหายไปด้วย

การทอดทิ้งของผู้ใหญ่ ไม่ยุติธรรมสำหรับเด็กๆเอาเสียเลย

ไม่ได้ตั้งใจเปรียบเทียบกับน้องๆ

แต่มันก็เหมือนจะช่วยเตือนสติของต้องได้ในหลายครั้ง

ว่าจงภูมิใจกับโอกาสของตนเอง

แต่ก็อย่าลืมเผื่อแผ่ถึงคนอื่นด้วยเช่นกัน

อีกทริปนึง คือได้ขึ้นไปบริจาคของบนภู

ที่ไกลมาก ทางก็โหดด้วย ลุ้นระทึกกันไปตลอดทาง

แต่อะไรที่ยากและลำบาก

ก็มักจะกลายเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราประทับใจได้ทุกครั้ง

ต้องชอบบนภูมาก

เพราะทุกอย่างดูบริสุทธิ์มากจริงๆ

ทุกสิ่งที่นั่นสะท้อนให้เห็นว่า

ความเจริญในโลกข้างล่างไม่ใช่สิ่งจำเป็นเลยสำหรับที่นั่น

ชาวบ้านยังคงปลูกผักแลกกัน

บ้านยังเป็นบ้านที่ไม่ต้องมีประตูแน่นหนาให้วุ่นวาย

เด็กๆยังเดินเล่นมาที่โรงเรียนได้ในเวลาค่ำอย่างไม่อันตราย

ตรงไหนๆก็คือพื้นที่อบอุ่นและปลอดภัยสำหรับที่นั่น

กองไฟแก้หนาวกับเรื่องราวขำขันและเสียงหัวเราะ

จะช่วยแก้หนาวให้ได้ทั้งกายทั้งใจ

ต้องชอบรอยยิ้มของเด็กๆที่นั่น

ในขณะเดียวกันก็หลงรักรอยยิ้มของผู้เฒ่าผู้แก่ที่นั่นด้วย

ในร่องรอยของความชราบนใบหน้า

ที่บ่งบอกว่าคงผ่านหนาวมากว่า 60-70 ปี

มันทำให้ต้องสงสัยอยู่ในใจว่า

หากวันนึงที่ต้องอายุเท่านั้นแล้ว

รอยยิ้มและแววตาจะยังคงสดใสบริสุทธิ์

ได้เท่ากับรอยยิ้มที่ต้องเห็นในวันนี้ไหม

ธรรมชาติคงเป็นยาถนอมหัวใจให้บริสุทธิ์ได้เป็นอย่างดี

....

เวลาที่ได้กลับมาดูภาพชุดที่ไปบริจาคของบนภูมา

ต้องแอบอิจฉาคนที่นั่นนิดหน่อย

และถ้ามีโอกาสทำได้ ต้องคงได้กลับไปสัมผัสความบริสุทธิ์สดใสแบบนี้อีก

บันทึกไป นึกไป ยิ้มไป

ถึงแม้จะมีบางครั้งที่มีหลายเรื่องที่กระทบใจบ้าง

ต้องก็รู้ว่าเมื่อเวลาผ่านทุกอย่างจะตกตะกอนได้

คงเป็นเรื่องปกติของชีวิตที่คงมีทั้งยิ้มและเศร้า

อยากขอบคุณ

(ขอบคุณอีกแล้ว^^")

ขอบคุณทุกมิตรภาพที่ได้รู้จักกัน

เพราะทุกมิตรภาพทำให้ต้องเติบโตขึ้น

และต้องรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจัง

ที่พบมิตรที่ดีมากทั้งในโลกความจริงและความฝัน

อวยพรปีใหม่กันดีกว่าเนาะ

มองภาพแล้วยิ้มกันอยู่ใช่ไหมเอ่ย

...

นั่นคือคำอวยพรของต้องค่ะ

ต้องเก็บภาพรอยยิ้มใสๆมาฝากไว้

เพราะอยากให้เพื่อนๆมีความสุขและยิ้มได้กับทุกวันของชีวิตจ้ะ

(บางวันหน้าบูดได้ แต่ห้ามนาน และรีบกลับมายิ้มกันต่อนะ)

^^

และ

อืม

ถ้าจะช่วยเล่าเรื่องราวใน 1 ปีให้ฟังบ้างเท่าที่เล่าได้

หรือจะนิยามด้วยคำสั้นๆง่ายๆ

ทิ้งไว้ให้อ่านนิดนึง

ก็จะดีใจมากเลยจ้ะ

^^