เริ่มต้นที่...
เริ่มต้นที่...
ที่ต้องกล่าวคำว่า
" สวัสดีปีใหม่ค่ะ "
ดูเหมือนต้องจะบอกช้าไปแค่สี่วันเท่านั้นเอง ('.")
จริงๆตั้งใจว่าจะอัพไดอารี่ให้ทันวันปีใหม่จ้ะ
แต่ว่าขึ้นเวรติดต่อกันทุกวันเลย
กว่าจะอัพได้ก็เลยมาเป็นวันนี้
และดูเหมือนไดอารี่เล่มนี้จะกลายเป็นไดอารี่
ที่อัพเฉพาะช่วงเทศกาลไปเสียแล้ว ^^"
ไม่ได้คุยผ่านทางไดอารี่ตั้งนาน
บางทีก็เขิน...
^^
ตั้งใจว่าจะเล่าให้ฟังว่า 1 ปีที่ผ่านไป
ทำอะไรไปบ้าง
แต่นั่งนึกไปนึกมา ไหงมีแต่ภาพว่ากำลังทำงานนะ
เฮ่อๆ เป็นงั้นไปเนอะ
ในช่วง 1 ปีที่ผ่านไปนี้ สิ่งนึงที่ยังคงที่ก็คือ
ต้องยังทำงาน ขึ้นเวร และเขียนงานเอกสารไปด้วยตลอดเลยจ้ะ
มีบางครั้งที่เหนื่อยและแอบงอแงกับตัวเองไปบ้างเหมือนกัน
แต่พอตั้งสติดีๆ
และให้เวลาตัวเองพักบ้างเท่าที่พอจะมีเวลา
ก็ทำให้กลับขึ้นมาฮึดทำงานแบบบ้าพลังไปได้เป็นช่วงๆจ้ะ
(มีแอบงอแงอยู่บ้างเป็นระยะๆ :P)
กับ 1 ปีที่ผ่านไป
มีหลายเรื่องที่เปลี่ยนแปลง
อย่างแรก คือ มุมมองความคิดของตัวเอง
งานอดิเรกที่ให้ความสนใจก็เปลี่ยนไป
ต้องสังเกตตัวเองจากหนังสือบนชั้นหนังสือน่ะจ้ะ
แนวหนังสือปีนี้เปลี่ยนแนวไปจากปีที่ผ่านมา
จากเคยอ่านหนังสืออ่านเล่นแบบหวานเย็น
ตอนนี้เริ่มอ่านสารคดี - ท่องเที่ยวมากขึ้น
นัยว่าไม่ได้เที่ยว อ่านเอาก็ยังดี
ตอนนี้หลับตาแทบเห็นแผนที่เมืองแล้ว
(ฮะๆอันนี้โม้จ้ะ ไม่จริงหรอก :P)
ต้องได้มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ชอบบ้างเท่าที่เวลาพอจะมี
ว่างหน่อยก็จะถือกล้องไปถ่ายรูปนั่นนี่

หลายรูปเวลามาย้อนดู...ก็จำได้แม้กลิ่นของฤดูกาลในวันนั้น
ความรู้สึก ความอ่อนหวาน ของความคิดในช่วงวันเวลาเหล่านั้น
เหมือนจางไปจากใจในบางช่วง
แต่ไม่เคยลืมว่า "เคยมีอยู่"
วันนึงในปลายฝนต้นหนาว
ต้นไม้ไม่ไกลห้อง
ผลิดอกสีเหลืองสะพรั่งทั้งต้น
สวยสดใสจนอดไม่ได้ที่จะคว้ากล้องไปเก็บภาพไว้

แล้วแค่เพียงวันรุ่งขึ้น
ดอกไม้สวยก็ทิ้งก้านทอดพรมบนพื้นดินเสียแล้ว
มันทำให้ต้องรู้สึกว่า
ต้องดีใจจังที่เก็บภาพไว้ได้ทัน
แล้วก็เหมือนกับมีบางอย่างบอกกับหัวใจว่า
เราไม่เคยห้ามให้บางความเปลี่ยนแปลงหยุดนิ่งลงได้
สิ่งที่เราทำได้ ก็คือ
เก็บบางความงดงามไว้ในหัวใจเราเท่านั้น
นั่นคือสิ่งเดียวที่จะยังคงอยู่เสมอ
ตั้งแต่วันนั้นต้องก็เลยตั้งใจถ่ายรูปใหญ่เลย ^^

กลับมาเล่าเรื่องราวใน 1 ปีกันต่อดีกว่าเนาะ
ก่อนที่ต้องจะพาไปไกลกว่านี้ ^^
1 ปีนี้มีทริปใหญ่ในหัวใจอยู่ 2 ทริปค่ะ
ทริปแรกคือได้ไปบริจาคของที่มูลนิธิเด็ก

ต้องมีความสุขได้ได้พูดคุยและเล่นกับเด็กๆ
ความสดใสไร้เดียงสาในแววตาของเด็ก
เหมือนช่วยเติมพลังให้กับผู้ใหญ่อย่างเราได้
แต่ในอีกมุมหนึ่งของหัวใจ
ความอ่อนใสในแววตาคู่นั้น
ก็ทำให้ต้องรู้สึกใจหายไปด้วย
การทอดทิ้งของผู้ใหญ่ ไม่ยุติธรรมสำหรับเด็กๆเอาเสียเลย
ไม่ได้ตั้งใจเปรียบเทียบกับน้องๆ
แต่มันก็เหมือนจะช่วยเตือนสติของต้องได้ในหลายครั้ง
ว่าจงภูมิใจกับโอกาสของตนเอง
แต่ก็อย่าลืมเผื่อแผ่ถึงคนอื่นด้วยเช่นกัน

อีกทริปนึง คือได้ขึ้นไปบริจาคของบนภู
ที่ไกลมาก ทางก็โหดด้วย ลุ้นระทึกกันไปตลอดทาง
แต่อะไรที่ยากและลำบาก
ก็มักจะกลายเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราประทับใจได้ทุกครั้ง
ต้องชอบบนภูมาก
เพราะทุกอย่างดูบริสุทธิ์มากจริงๆ
ทุกสิ่งที่นั่นสะท้อนให้เห็นว่า
ความเจริญในโลกข้างล่างไม่ใช่สิ่งจำเป็นเลยสำหรับที่นั่น
ชาวบ้านยังคงปลูกผักแลกกัน
บ้านยังเป็นบ้านที่ไม่ต้องมีประตูแน่นหนาให้วุ่นวาย
เด็กๆยังเดินเล่นมาที่โรงเรียนได้ในเวลาค่ำอย่างไม่อันตราย
ตรงไหนๆก็คือพื้นที่อบอุ่นและปลอดภัยสำหรับที่นั่น
กองไฟแก้หนาวกับเรื่องราวขำขันและเสียงหัวเราะ
จะช่วยแก้หนาวให้ได้ทั้งกายทั้งใจ
ต้องชอบรอยยิ้มของเด็กๆที่นั่น
ในขณะเดียวกันก็หลงรักรอยยิ้มของผู้เฒ่าผู้แก่ที่นั่นด้วย
ในร่องรอยของความชราบนใบหน้า
ที่บ่งบอกว่าคงผ่านหนาวมากว่า 60-70 ปี
มันทำให้ต้องสงสัยอยู่ในใจว่า
หากวันนึงที่ต้องอายุเท่านั้นแล้ว
รอยยิ้มและแววตาจะยังคงสดใสบริสุทธิ์
ได้เท่ากับรอยยิ้มที่ต้องเห็นในวันนี้ไหม
ธรรมชาติคงเป็นยาถนอมหัวใจให้บริสุทธิ์ได้เป็นอย่างดี
....
เวลาที่ได้กลับมาดูภาพชุดที่ไปบริจาคของบนภูมา
ต้องแอบอิจฉาคนที่นั่นนิดหน่อย
และถ้ามีโอกาสทำได้ ต้องคงได้กลับไปสัมผัสความบริสุทธิ์สดใสแบบนี้อีก

บันทึกไป นึกไป ยิ้มไป
ถึงแม้จะมีบางครั้งที่มีหลายเรื่องที่กระทบใจบ้าง
ต้องก็รู้ว่าเมื่อเวลาผ่านทุกอย่างจะตกตะกอนได้
คงเป็นเรื่องปกติของชีวิตที่คงมีทั้งยิ้มและเศร้า
อยากขอบคุณ
(ขอบคุณอีกแล้ว^^")
ขอบคุณทุกมิตรภาพที่ได้รู้จักกัน
เพราะทุกมิตรภาพทำให้ต้องเติบโตขึ้น
และต้องรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจัง
ที่พบมิตรที่ดีมากทั้งในโลกความจริงและความฝัน
อวยพรปีใหม่กันดีกว่าเนาะ

มองภาพแล้วยิ้มกันอยู่ใช่ไหมเอ่ย
...
นั่นคือคำอวยพรของต้องค่ะ
ต้องเก็บภาพรอยยิ้มใสๆมาฝากไว้
เพราะอยากให้เพื่อนๆมีความสุขและยิ้มได้กับทุกวันของชีวิตจ้ะ
(บางวันหน้าบูดได้ แต่ห้ามนาน และรีบกลับมายิ้มกันต่อนะ)
^^
และ
อืม
ถ้าจะช่วยเล่าเรื่องราวใน 1 ปีให้ฟังบ้างเท่าที่เล่าได้
หรือจะนิยามด้วยคำสั้นๆง่ายๆ
ทิ้งไว้ให้อ่านนิดนึง
ก็จะดีใจมากเลยจ้ะ
^^
|