อื่ม...มาอ่านสองรอบละค่ะ เเต่รอบเเรกยังไม่จบ มารอบนี้จบเเล้ว..... กลับมาอ่านค่ะ..... อื่ม...อ่านเเล้วยิ้ม.... ชีวิตมนุษย์เราเหมือนละครจริงๆ จากที่บีได้สัมผัส.... แม้เเต่ผู้คนรอบข้าง..... เป็นฉากไป..... อื่ม....เรื่องที่พี่ถ่ายทอดมา...แม้เศร้า...แต่ยิ้มได้.... รักแท้ของตายาย...... รักของที่เป็นโรคที่ระยะสุดท้าย... ยายกับหลาน.... ทุกเรื่องล้วนแต่สัมผัสด้วยความรัก อื่ม.....อ่านเรื่องของพี่ต้องเเล้ว อยากให้ถึงปีหน้าเร็วๆ แล้วปีหน้าจะมาบอก....ว่าคืออะไรนะค่ะ เรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่ง...ที่ทำให้ย้ำการตัดสินใจของบีนะค่ะ อื่ม... คิดถึงนะค่ะ.....

บีค่ะ    Fri 27 Jul 2007 23:45 [9]

อ่านแล้วก็เข้าใจชีวิตมากขึ้นนะคะพี่ต้อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสัจธรรมที่ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้ การที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับคนที่รักจวบจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเศร้าที่ต้องจากกันชั่วนิรันดร์ แต่วามทรงจำดีๆ ระหว่างกันก็จะยังคงอยู่ในใจตลอดไป.. บีหายไปนานเลย คิดถึงนะคะ พี่ต้องทำงานหนักก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ เทคแคร์นะคะ อ้อ สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะพี่ต้อง

Thu 26 Jul 2007 15:47 [8]

ไอค่อนใหม่ ใช่วัดร่องขุ่นป่ะคะ take care ka ^^

i am a lazy lady~    Thu 26 Jul 2007 13:29 [7]

^__^ แวะไปเที่ยวไดอารี่บ้านข้างๆมาค่ะ มีหลายไดอารี่เลยที่คอมเมนท์ไม่ได้ มองไม่เห็นตัวเลขที่ให้กรอกจ้ะ - -" ฝากข้อความไว้ทางนี้นะจ๊ะ :+: พี่หงส์ :+: แวะไปฟังเพลงมาจ้ะ เพลงเพราะแต่เศร้าจัง แล้วเอ่อ เค้าหาที่คอมเมนท์ไม่เจออีกแล้วอ่ะค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นที่หน้าจอเค้าหรือเปล่า พี่หงส์เทคแคร์น้า ขอบคุณนะคะที่น่ารักกับเค้าเสมอ :+: โอ๊ต :+: ไม่ได้แวะไปนาน อ่านแล้วยิ้มตามด้วยอีกแล้วล่ะจ้ะ ทุกรูปน่ารัก ขำๆล่ะ ไม่เห็นน่าเกลียดเลย ^^ :+: น้องบีท้องฟ้า :+: ไปอ่านเงียบๆ เป็นห่วงเงียบๆ ยิ้มได้แล้วนะคะ เทคแคร์นะจ๊ะ หมูทอด...ว่าแล้วหิวเลยจ้ะ ของโปรดของพี่เหมือนกันนะ ^^ :+: นู๋จัมพ์ :+: HBD น้องอาร์ตด้วยคนจ้ะ ส่วนของเรา...ก็เทคแคร์นะจ๊ะ พิมพ์ไปพิมพ์มา...นี่เริ่มคิดถึงยิ้มกว้างๆ ตาโตๆของจัมพ์ละ ^^ :+: ดรีม :+: ^____^ ......... ช่วงนี้มีงานที่กำลังตั้งใจจะทำจ้ะ แล้วก็ขึ้นเวรเยอะหน่อย พอเรียนจบก็เหมือนจะมีเวลาว่างน้อยลง แปลกดีเนาะ ^^" ไปทำงานต่อแล้วน้า

Wed 25 Jul 2007 23:36 [6]

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวที่ให้แง่คิดดีๆค่ะพี่ต้อง ^^

Wed 25 Jul 2007 12:03 [5]

........................ ...................... ........................ ......................... ........................... ..........................

จะให้พูดอะไรได้     Wed 25 Jul 2007 9:32 [4]

อ่านแล้วไม่เศร้านะ... แต่ทำไห้เข้าใจชีวิตขึ้นมาอีกนิดนึงจ๊ะ...

Tue 24 Jul 2007 12:58 [3]

ไม่เลยคะ อ่านจบก็ยังคงมีรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก มองโลกอย่าง"เข้าใจ" และพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ ณ ตอนนี้ .. น้าสาวคนนึงก็เคยเป็นพยาบาลมาก่อนคะ ชอบคุยกับน้าสาวคนนี้มากๆ เพราะอาชีพนี้ เป็นเหมือน "นางฟ้า" จริงๆ ความอดทน ใจเย็น และ ใจรักในเพื่อนมนุษย์ที่ไม่ใช่ทุกคนจะขัดเกลาออกมาได้ บางครั้งสิ่งที่ต้องอดทนนั่นไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องทำ แต่คือการเข้าใจในเพื่อนมนุษย์ การเข้าใจถึงสภาพและจิตใจที่บอบบางขณะที่ป่วยอยู่ เขาเหล่านั้นน่าจะต้องการความละเอียดอ่อนและการดูแลที่มากกว่าคนปกติหลายเท่านัก เพราะงั้นอาชีพนี้ในสายตาเค้าเลยมองว่าเป็น "นางฟ้า" "เทวดา" ไงคะ อิอิอิอิ อ่านจบแล้ว รู้สึกเลย ว่าบางที เราควรจะถนุถนอมเวลาที่มีอยู่ ใช้ชีวิตเหมือนกับว่า ทุกๆวันเป็นวันสุดท้ายของเราเนอะ .. ดูแลตัวเองดีๆนะคะ คิดถึงงง

Tue 24 Jul 2007 0:59 [2]

เป็นเรื่องเศร้า..ที่เตือนให้มองชีวิตได้ดีมาก ๆ เลยค่ะ ในความเศร้ามีความสุข มีความรัก.. ความรักเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต จริง ๆ ด้วยค่ะ ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ที่ถ่ายทอดให้อ่านนะคะ ^____^

aiii    Tue 24 Jul 2007 0:35 [1]